september 4

2 comments

Vaak ruzie in mijn relatie

Mijn ex en ik hadden elke week, ja echt elke f*cking week, ruzie. Met de ex daarvoor, waarmee ik 10 jaar een relatie had, eigenlijk nooit. Ik weet ook dat ik het irritant vond dat mijn niet-ruziënde ex nooit ruzie maakte, en eigenlijk ook nooit boos op me werd (hij zei dat hij ook geen reden had). Nou, dat werd ruimschoots goedgemaakt door ex nummer 2. 😊 Weet nu dat het lessen waren die ik te leren had: überhaupt boos kunnen worden, ruzie kunnen maken, mijn grenzen kennen, voelen, leren aangeven en zelfvertrouwen opbouwen.

Hoe ontstonden die ruzies nou? Waar gingen ze over? Hoe ging ik ermee om? Hoe verliep de relatie met al die ruzies? Hoe heb ik het opgelost? Ja dat zijn goeie vragen. Ik ben dat voor mezelf nog eens nagegaan…al schrijvende kwam ik op onderstaande.

Hoe de ruzies in mijn hoofd begonnen

Ik kan mij herinneren dat ik gedachten had als deze:

Het is toch niet normaal dat ik verdrietig ben, of onzeker ben en ik vervolgens geen knuffel krijg?

Maar het is toch niet normaal dat hij met een andere vrouw staat te flirten, met mij náást me? Of moet ik dat tolereren? Ben ik gewoon jaloers? En geef ik dat niet toe?

Het is toch niet normaal dat een vrouwelijke collega hem foto’s appt van haarzelf en ik daar wat van zeg en hij zegt dat ík spoken zie?

Het is toch niet normaal dat hij nooit sorry zegt?

Dat hij geen berouw toont?

Dat ie niet geraakt lijkt?

Dat ie wegloopt bij ruzie?

Dat ie een paar dagen niks van zich laat horen?

Dat ie nooit vraagt hoe het met mij gaat?

Dat hij me niet helpt en ondersteunt? Mij niet troost?

Dat hij me negeert?

Of dat ie asociaal alleen maar op zijn telefoon zit bij een eerste kennismaking met mijn vrienden? En als ik daar wat van zeg dat ie dan verontwaardigd is en zegt dat ik spoken zie (gaslighting wordt dit ook wel genoemd).

Waar er twee ruziën, hebben twee schuld

Als ik die vragen zo teruglees, kan je de indruk krijgen dat de ruzies alleen maar door hem werden veroorzaakt, maar dat is natuurlijk niet zo. We botsten gigantisch, en daarvoor heb je altijd twee mensen nodig, hoe je het ook wendt of keert. Ook al dacht ik op veel momenten dat ík gek aan het worden was en dat het volledig aan hem lag. Wáárom deed hij zo raar? Wáárom snapt hij me niet? Doe ik dan zo moeilijk? Ben ik echt zo overgevoelig? Ben ik te kritisch?

En het bizarre is: alle antwoorden doen er eigenlijk niet toe op bovenstaande vragen. Want tsja, iemand mág boos zijn, iemand mág weglopen, iemand mag complimenten geven aan een andere vrouw, iemand mág op zijn telefoon kijken…

Verantwoordelijkheid nemen

Maar wat er wel toe doet is het gevoel dat het bij me oproept. Want alleen daar kan ik wat mee, met mijn éigen gevoel… In theorie zou ik mijn gevoel namelijk moeten kunnen opmerken en uitspreken. En zelfs ‘eren’. Ik moest dus opkomen voor mezelf. En een grens trekken.

Alleen was ik nooit zo’n ster in het rustig opmerken van dat gevoel….kalm blijven ….er woorden bij vinden….en het rustig uitspreken… (lees: ik faalde hier gigantisch in, en zag dat zelf niet).

In mijn herinnering zei ik het wel altijd rustig, maar ik heb geen kalm gevoel bij die herinneringen, dus ik heb het vermoedelijk ook niet altijd kalm uitgesproken. Vaak stopte ik het gevoel eerst weg, om er vervolgens later over na te denken en boos te worden of mijn boosheid in te houden, en dan geërgerd een cynische zin uit te spreken of een verstrakt gezicht te krijgen en niks meer kunnen zeggen. En als je dan een vriend hebt die héél gevoelig is voor de manier waarop je iets uitspreekt of hoe je gezicht staat, en je vriend daarop vrij explosief reageert zodra dat niet ontspannen is, dan heb je een recept voor een ruzie. Want ik vond dat ik gewoon mijn ergernis mocht uitspreken (en dat is natuurlijk ook zo) en hij vond dat hij een grens mocht trekken in de manier waarop ik het zei (en daar zit ook wat in).

Is onze relatie ruziënd ten onder gegaan?

Ja in principe wel. Maar er zat wel groei in de ruzies gek genoeg. De ruzies werden anders. In het begin voelde ik me vooral zielig, héél zielig. Hoe kón hij zo zijn?? Ik dacht dat hij gestoord was, zo in shock was ik (eigenlijk: zo bang was ik). Hoe kon dit ‘type mens’ bestaan?? Ik las blogs en een boekje over psychopaten (hij voldeed bijna aan alle vereisten, behalve het huilen…psychopaten huilen niet, en ik had hem zien huilen bij een Disneyfilm) en ik werd nog banger. Ik trok me nog meer terug in ruzies en voelde me nóg zieliger. Ik weet me nog een dieptepunt te herinneren, waarbij we aan het ruziën waren in de slaapkamer. Ik zat op bed en hij stond ernaast. Ik raakte zo gefrustreerd dat ik mijn punt maar niet duidelijk aan hem kon maken (wááárom snapt hij dit niet?!) dat ik begon te schreeuwen, maar dat was olie op het vuur voor hem. Met Mach-3 ging hij verbaal tekeer tegen me. En ik kon hem niet aan verbaal, ik werd elke keer zó geraakt door wat hij zei. Hij werd echt gemeen en persoonlijk. Ik voelde me zó machteloos. Ik weet dat ik dacht, de enige oplossing is nu in foetushouding op bed gaan liggen, met mijn handen over mijn oren. Ik dacht dat hij dan wel meteen zou stoppen met schreeuwen (want de dreiging was ten slotte over) maar niets was minder waar: hij ging gewoon dóór en door en door. Terwijl ik dit schrijf voel ik mijn hart weer hevig kloppen…

Dieptepunt en rustpunt na heftige ruzie

Ik weet niet of het die avond was, dacht het wel, dat ik zwaar overstuur naar de badkamer was gevlucht. Ik kon niet stoppen met huilen. Ik was gebroken. Na een heel lange tijd werd het huilen minder. Ik ging in een warm bad zitten en gek genoeg voelde ik me verdrietig maar ontspannen. De radeloosheid was omgeslagen in een vorm van overgave naar mezelf. Zelfs dit, een man waarvan ik intens hield, die ‘mij intens mishandelde’ met zijn woorden, had ik overleefd. Sterker nog, ik voelde een kalmte die ik lang niet had gevoeld. Het was een heel veilig gevoel, alsof ik opeens thuis kwam in mijzelf.

Is mijn ex een narcist?

Maar die kalmte bij mij was vaak ver te zoeken in de ruzies die volgden. Mijn oordeel over hem veranderde van ‘psychopaat’ naar ‘narcist’. Las van alles over narcisten, kocht zelfs een boek voor hém (‘Een spiegel voor de narcist’) waarin hij zelfs een stukje had gelezen.

Later las ik ‘If loving him, is hurting you’. Wauw, die titel was raak voor mij. En de verhalen van de vrouwen die deze psycholoog beschreef, kwamen overeen met mijn verhaal. Deze psycholoog begreep door alle vrouwen die hij had gesproken dat een narcist niet als een complete boeman kan worden beschouwd. Já, hij heeft écht rot-acties, een narcistische partner. Écht diepkwetsende acties. Máár hij heeft ook een heel goede kant. Voor mijn ex was dat: Een heel wijze kant. Een heel vrolijke en onbevangen kant. Een kant die het leven begrijpt. Hij kon extreem goed analyseren. Supersnel wist hij uit een chaotisch verhaal de kern eruit te halen. Of hij doorzag strategieën heel snel, of kon ze supersnel bedenken. Echt bizar met welke eenvoud hij dat deed. En hij kon van alles laten groeien. Of dat nu een team was of een plant (of mij ;-/). Op een onorthodoxe manier, dat dan weer wel. Intrigerend vond ik dat.

Maar terug naar de ruzies. Die veranderden. Ik voelde me nog steeds machteloos. Hóe kon ik hem bereiken? We hadden over heel veel onderwerpen meningsverschillen (lees: ik gaf mijn behoefte aan, bijvoorbeeld dat ik mijn zoontje meer wilde zien, en dan reageerde hij inhoudelijk: ja maar je ziet hem toch al voor 50%? En ik: ja maar ik wil hem meer zien, ik mis hem. Waarop hij zich dan beledigd voelde, omdat ik ‘koos’ voor mijn zoon in plaats van dat ik koos voor hem. Dit zei hij niet, maar bleef dan op de inhoud hangen of praatte juist niet meer. En het enige wat ik nodig had op die momenten was: begrip. Begrip van hem dat ik mijn zoontje miste en een arm om onder te kruipen. Maar die kon hij niet bieden, wat ik totaal niet snapte of wilde snappen. En ik werd daardoor afstandelijker, want ik wist: ik kan niet lekker in alle veiligheid tegen hem aankruipen, ik moet mezelf redden. Met weer als gevolg dat hij zich nog meer terugtrok en ik me nóg meer alleen voelde).

Ruzies zoals in films

Mijn machteloosheid breidde zich uit. Mijn woorden hielpen niet. Ik werd fysiek. Ik was een keer zó woedend, dat ik zijn toilettas in stukken had gescheurd, en later nog een t-shirt. Waarop hij, toen hij dat ontdekte, hoppa, een shirt van mij kapot scheurde. Wow. Wat een heftigheid. Gek genoeg ervoer ik dat soms ook als prettig. Dit voelde als leven! We hadden ruzies zoals je alleen in films ziet…

Van kwaad, tot erger

Eén keer was ik in de schuur een stukje verderop aan de straat  de fietsen aan het pakken voor ons en de kinderen.

Mijn ex komt naar mij toe en schreeuwt en tiert (hij was ergens over gestresst). Ik vraag of hij rustig kan reageren, maar dat kan hij niet. Hij blijft tieren en mij persoonlijk aanvallen. Ik schaam me ontzettend voor dit tafereel zo buiten op straat. En ik voel me zo vernederd door hem! Ik meen te voelen dat hij mij bewust ‘en public’ de les wil lezen en ik geloof op dat moment echt dat hij dit expres doet, omdat hij weet dat ik nóóit buiten op straat ook zou gaan staan terugschreeuwen, en zeker niet waar de kinderen bij zijn. Maar mij zó in de hoek laten zetten kan ik ook niet laten gebeuren. Deze machtsstrijd mag hij niet winnen. Er komt een ontzettende vechtlust in me naar boven. Ik laat mij niet zo vernederen. Wat kan ik doen? Ik pak, voordat ik het goed en wel besef, in een nanoseconde zijn bovenarm en knijp. Hard. Heel hard. Hij druipt af, met gif in zijn ogen, dat wel.

Ik dacht dat ik niet hard had geknepen, maar later bleek dat de bloeduitstorting van mijn vingers in zijn arm stond… shit. Dit gaat drastisch de verkeerde kant op. Ben ik opeens een vrouw aan het worden die haar man mishandelt??! Shit shit shit. Dat wil ik niet! Zo ben ik niet! Totaal niet! Wat gebeurt er met me?? Het maakte me in de war. Waar was het mis gegaan? Maar ergens voelde ik me ook machtiger. Ik kon hem stoppen. Mishandelt hij mij emotioneel? Dán ik hem fysiek… Gelijke munt, gelijke tred.

(Het maakte me weer even misselijk toen ik dit opschreef. Ik schaam me hier voor, maar wil het toch vertellen. Hierover schrijven helpt mij deze wond helen, en mezelf te vergeven voor dit gebeuren. Want reken maar dat ik mezelf veroordeelde… En wie weet help ik hier mensen nog mee. )

De feeks

Onze ruzies veranderden dus. Langzaamaan ging ik uit de slachtofferrol, en werd meer en meer een feeks. Want dan kon ik hem aan. Mijn grote bek gaf me een gevoel van macht. Opeens kon ik hem ook verbaal beter aan. Ik doorzag meer en meer zijn onzinargumenten en voelde mij steeds minder het hulpeloze slachtoffer. Maar de ruzies werden er niet minder om. Hij had me naar zijn level getrokken, het was nu een gelijke verbale strijd.

Ik was vaak dagen bezig met het analyseren van zijn argumenten, gedrag en wilde hem begrijpen. En ik wilde begrip van hem. Want ik verlangde zo naar een rustige relatie. Elke week ruzie hebben is slopend. Elke ruzie zorgt voor een week piekeren. Wat gebeurde er? Waarom werkt het nou niet? Ik was in de war. Mijn mensbeeld klopte niet meer. Ik ging ervan uit dat iedereen uiteindelijk empathisch kon worden. Maar bij mijn vriend bleek het toch wel héél moeilijk.

Op zoek naar verbinding

Ik las allerlei boeken. We gingen in relatietherapie. Ik sprak met een psycholoog. Na elke sessie bij de relatietherapeut voelde ik zo’n diepe verbinding met hem. Ik heb hem daar ook voor het eerst een keer dusdanig in zijn ogen kunnen kijken, dat hij even verbinding had met zijn gevoel. Ik zag toen één en al verdriet en fragiliteit. Wauw. Het zat er dus. Gevoel. Op die jongen was ik verliefd. Ik was toch niet gek. Mijn mensbeeld klopte. Ik moest gewoon volhouden, dan zou het vanzelf beter worden en dan zou ik meer en meer gaan zien van zijn kwetsbare kant. Dacht ik.

Die momenten zorgden ervoor dat ik bij hem bleef. En de momenten waarop we samen wandelingen aan het maken waren. Of een goed gesprek voerden. Of dat we enthousiast waren over een bepaald idee. Ik voelde me op die momenten zo verbonden met hem. En voelde me sinds heel lange tijd ook niet alleen op die momenten. Iets wat ik erg had gevoeld in mijn leven, alleen.

Uitgeblust door ruzie

Maar de ruzies gingen ook door. Soms hadden we zoveel ruzie gemaakt in het weekend, dat ik met een hoofd dat voelde als watten op werk zat de maandag. Ik kon dan amper nadenken. Alsof ik een burn-out had, maar dan door mijn relatie.

Ik las nog meer over narcisten. En over dissociatie. En ik ging meer lezen over kinderen die weinig liefde hadden ontvangen van hun ouders. Het leek erop dat dat voor ons beiden van toepassing was geweest. Zijn moeder die snel boos werd en niet naar hem luisterde. Mijn moeder die mentaal compleet afwezig was geweest en niet met mij had geknuffeld of gepraat.

Het dieptepunt voor mij was toch wel de laatste zomervakantie. Ik heb als een viswijf gegild. Niet alleen tegen mijn ex, maar ook tegen zijn zoon (waar ik ontzettend veel spijt van heb). Onze kinderen lagen voortdurend in de clinch en mijn ex lag voortdurend in de clinch met zijn zoon in die vakantie.* De spanningen liepen gigantisch op, bij ons allemaal. Ieders kookpunt was blijkbaar bereikt. We leken wel een drama-gezin. In de auto terug naar huis ontplofte mijn ex ook nog eens, iets wat ik als zeer beklemmend heb ervaren. De kinderen erbij, hij achter het stuur, hij woedend (op zijn zoon). Thuis is mijn ex meteen uit huis getrokken.

We gingen direct apart wonen. Hij met zijn zoontje en ik met mijn zoontje. We namen letterlijk en figuurlijk wat afstand. Dat deed ons goed. De spanningen van een samengesteld gezin, in combinatie met onze eigen onverwerkte jeugdtrauma’s en overgevoeligheid, waren een recept voor totale mislukking geweest.

Minder intense ruzies

Die tijd dat we apart woonden van elkaar konden we ons ieder meer richten op onszelf. Ik volgde een intensief persoonlijk ontwikkelingstraject, dat gaf me ontzettend veel inzichten over mezelf en mijn verleden. Ik dacht dat ik uit een prima gezien kwam, maar ik had me nooit beseft dat ik bijna niet geknuffeld ben. En dat ik weinig warmte, aandacht en liefde heb ervaren. Ik ben emotioneel behoorlijk wat tekortgekomen. Dat besef zorgde – na veel verdriet – voor een drastische andere kijk op mezelf. Ik leerde meer van mezelf te houden. Zachter te worden naar mezelf. En zachter te worden naar anderen.

De ruzies werden minder en anders. Misschien minder omdat we elkaar minder zagen, maar als we ruzie hadden waren deze ook minder intens en heftig. Wij beiden gingen niet meer zo tekeer als aan het begin. De laatste ruzies betroffen naar mijn idee vooral een overreactie van zijn kant. Ik had mijzelf getraind in bij mijn kern blijven. Mijn lichaam blijven voelen en heel bewust ademen als hij tekeer ging.

Heling van oude pijn door ruzie

Een moment weet ik ook nog goed te herinneren. Hij was hij net terug van skivakantie met een groep, en ik had gezien dat hij veel zat te appen/ had geapped met een ‘vriendin’ van hem die niet mee was. Mijn standaard verwijt was aan het einde van onze relatie: je hebt geen aandacht meer voor mij (ik dacht: je laat nooit wat van je horen en je appt wel met haar!) Ik zei niet dat ik de appjes gezien had. Hij vond mij al te jaloers en ik had geen zin in weer meteen ruzie. Ik zat in bad en hij zou een theetje brengen, maar hij moest ‘even weg’. Die thee kwam niet, hij kwam ook veel later terug. Hij hield zich veel vaker niet aan zijn woord. Hij was al een keer eerder vreemd gegaan en ik vertrouwde hem niet.

Die situatie, dat ik wéér moest ‘wachten’ op zijn aandacht, was ik beu. Dus ik vroeg kalm– maar onbewust uit op een confrontatie – toen hij veel later boven kwam, ‘waar is mijn theetje’?

De thee is nooit gekomen. Mijn ex ging weg, boos. Maar hij heeft vervolgens een aantal dagen niks van zich laten horen. Op de derde dag van radiostilte van zijn kant knakte ik. Ik weet het nog goed. Ik zat in een cursus, keek op mijn telefoon maar had nog steeds niks van hem gehoord. Ik begon te trillen. Ik heb de laatste twee uur van de cursus maar net kunnen uitzitten en was blij toen ik in het donker alleen in de auto terug naar huis zat. Het verdriet en de pijn barstten toen los. Wat voelde ik mij in de steek gelaten. Ik voelde mij totáál genegeerd, terwijl ik dacht dat we maatjes waren. Hoe kon hij mij zó laten stikken? Ik heb zo gehuild en gegild in de auto, en was zo overstuur, dat ik uiteindelijk op een parkeerplek moest stoppen. Mijn hartstreek deed zó’n pijn, zo’n pijn had ik nog nooit gevoeld. Ik kon het bijna niet aan, zo’n pijn deed het. Maar érgens, diep van binnen, wist ik gek genoeg ook dat deze uitbarsting nodig was. En dat ik het lijden moest ondergaan. Alsof oude pijn daar ook direct mee werd opgelost. Maar op dat moment was het vooral overleven. Ik voelde mij zo-ontzettend-alleen. En ik was ook alleen. Dat is het enige moment waarop ik dacht, ik kan dit niet alleen. Ik wist niet wie ik kon bellen en heb mijn begeleider gebeld van de opleiding – een unicum voor mij om om hulp te vragen – en in horten en stoten uitgelegd wat er gebeurd was. Eigenlijk was het al voldoende dat ze opnam. Want ik voelde daarna al een rust over me, en ik wist dat dit voorval mij uiteindelijk sterker zou maken. Want ik voelde ook dat oude pijn – uit mijn jeugd – hiermee een beetje opgelost werd.

Einde van de relatie

De radiostilte en de pijn in mijn hart die dat veroorzaakte, was voor mij het begin van het einde van de relatie.

Ik had allang eerder overwogen om bij hem weg te gaan, maar ‘iets’ hield me bij hem. Sowieso omdat ik van hem hield. En omdat ik verslaafd was aan het beetje liefde van zijn kant. Maar het voelde ook nog niet ‘af’, ik voelde dat ik nog een les te leren had. Ik wilde nog iets bewijzen naar mezelf. Ik wilde rustig kunnen blijven wanneer hij boos werd. Ik wilde niet ook boos worden, omdat ik me nog ergens gekrenkt voelde. Ik wilde af van die gekrenktheid, en mezelf goed kunnen blijven voelen, ook al flipt iemand anders tegen me. Ik wilde niet meer van mijn stuk gebracht worden. En de enige manier waarop ik dat kon doen, is door van mezelf te gaan houden en mijn oude pijn op te lossen.

Daar heb ik hard aan gewerkt. En ik weet me een moment te herinneren waarop ik op de bank zat, en hij boos werd, en ik heel rustig kon blijven. Zonder moeite bleef ik kalm. Wat ik vervolgens zei, klópte gewoon. Het voelde niet meer dramatisch of emotioneel aan.

Omdat ik zo rustig bleef, kon ik ook met andere ogen naar hem kijken. Ik zág heel duidelijk dat hij in zijn boosheid en (oude) pijn gevangen zat, in plaats dat ik me aangevallen voelde door een boeman. Ik zag opeens een jongen voor me die pijn had. En ik zag dat snel kwaad worden zijn overlevingsmechanisme was geworden. Én we kregen geen echte ruzie!

Besef dat ik mijn ex niet kon helpen

Maar ik wist ook dat ík zijn verdriet niet kon fixen (want als me dat de afgelopen 3 jaar niet was gelukt, dan ging het me nu ook niet lukken). En ik wist ook dat de afgelopen 3 jaar een behoorlijke impact op me hadden gehad. Ik wilde niet bij hem weg, maar ik wilde wel dat hij zou veranderen. Alleen dat kon ik natuurlijk niet afdwingen. En achteraf bekeken zou dat ook niet fair zijn, want ik moest ook nog verder veranderen. Maar we waren beiden niet meer objectief genoeg om dat elkaar duidelijk te kunnen maken.

Uitmaken was de enige oplossing

Ik was maar aan het wikken en wegen, ga ik het uitmaken of niet? We hadden zulke leuke momenten samen, ik hield zo veel van hem, maar hij had me ook zóvéél pijn gedaan, hij hield zó weinig rekening met mij, de ruzies waren energievretend… Mijn vriendinnen werden een beetje moe van het aanhoren van mijn pijn door de relatie. Iedereen zag aan me dat het aan me vrat. Toch wilde ik doorzetten. Maar ergens wist ik ook dat het zo niet langer kon. Toen ik deze twijfel besprak met een vriendin, raadde zij mij aan om onze relatie te tekenen. Maar zonder rem, mét emotie. Ik tekende eerst het positieve gedeelte, een boom, de natuur, de lichtheid van onze relatie. Daarna tekende ik de besneeuwde bergen, die symbool stonden voor onze pieken en dalen. Ik tekende mijzelf als een vlinder. En ik tekende de pijn door mijn ex als een zwart/rood sterretje. Maar die werd opeens groter en groter. De zwarte en rode krassen raakten nét niet de vlinder, maar het scheelde niet veel. De tranen vloeiden terwijl ik die tekening maakte. Die vriendin had ook gevraagd antwoord te geven op de vraag wanneer ik zou stoppen met de relatie. Ik schreef: ik zal nooit stoppen. En ik tekende een lijn om die zin. Die lijn, zag ik daarna pas, was een scheefgezakte grafsteen geworden… en toen werd het me duidelijk: als ik door zou gaan, en zou blijven vechten voor de relatie, dan zou dat mijn ondergang worden. Zo voelde het al, maar daar had ik het ook nog eens getekend, met dank aan mijn onderbewustzijn.

Die avond had ik zin om een film te kijken in mijn eentje (ik kijk nooit films, en zeker niet in mijn eentje). Een film waarvan de beginscène begon in de bergen, in de sneeuw (ik heb mijn ex ook in de sneeuw ontmoet). De film ging over een advocate en haar (narcistische?) man, met wie zij een relatie had met hoge pieken en diepe dalen. Ze kon niet met hem, maar ook niet zonder hem, ondanks zijn gedrag dat vaak niet door de beugel kon. Ook zij hadden veel ruzie. De film liet zien hoe hij haar in haar greep had, en dat zij moeilijk los kon komen van hem. Ze bleef hem bijna onbewust adoreren en afhankelijk van hem. Maar dat betekende ook dat zij niet kon opbloeien tot de vrouw die zij in potentie in haar had: een krachtige en succesvolle vrouw. Ze durfde (bijna letterlijk) de stap niet te nemen om los te komen van hem.

Ik geloof dat ik het de volgende dag uitgemaakt heb. De periode daarna was niet eenvoudig, maar ik heb geen spijt. Ik geloof zelfs dat het één van de beste beslissingen in mijn leven is geweest, zowel voor hem als voor mijzelf. Ruzies zijn leerzaam, maar teveel is destructief voor beiden.

FAQ’s

Maar Sabine, is je ex nu een narcist of niet?

Ik denk dat het antwoord die vraag niet echt ter zake doet. Want wat heb je aan die constatering? Vrij weinig, het zegt vooral veel over mij – blijkbaar vind ik iemand leuk met die eigenschappen. Dan betekent het dat ik diep van binnen de wens heb om bepaalde eigenschappen die hij ook heeft verder te ontplooien.  

Bovenstaand verhaal komt vrij negatief over met alle ruzies. Hoe kan het dat jullie uiteindelijk 3,5 jaar een relatie hadden?

Naast die ruzies waren er ook fijne momenten. Sterker nog, sóms had ik het gevoel dat we echt de PERFECTE match waren.

Nu ik het zo opschrijf denk ik, dat waren we ook, maar vooral om van elkaar te leren en persoonlijk te groeien…

Ik ben hem dankbaar dat hij in mijn leven was en zich aan mij heeft getoond zoals hij toen was. Ook al was die periode mega-zwaar. Mega-pijnlijk. Het was ook mega-leuk. En ik ben mega-gegroeid.

*Ik schrijf dit in al mijn kwetsbaarheid op. Het doet megaveel pijn om aan dat moment terug te denken. Maar ik wil het mezelf vergeven. Ik heb later in tranen mijn liefdevolle excuses aangeboden aan zijn zoon.


Tags


You may also like

Leave a Repl​​​​​y

Your email address will not be published. Required fields are marked

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}

Direct Your Visitors to a Clear Action at the Bottom of the Page