september 23

0 comments

Vrienden met je ex

Ondanks het feit dat mijn ex en ik een stormachtige relatie hebben gehad (en we elke week ruzie hadden), zijn we nu vrienden. Wat is daarvoor nodig? Lees hierna meer over de zorg voor jezelf, die eerst nodig is alvorens je vrienden kan worden met je ex (mocht je daar behoefte aan hebben ;)).

Vrienden met de man – nu je ex- waarmee je elke week ruzie had Sab? Ja.

Mijn ex en ik spreken elkaar met enige regelmaat, en praten over onze inzichten die we hebben opgedaan over onszelf. Ook confronteren we elkaar soms met bepaalde patronen of blinde vlekken. Of we bespreken de plannen die we hebben. We houden beiden van het trainen van onze geest en we houden van het analyseren van personen en situaties. Daarin hebben we elkaar blijkbaar nog steeds gevonden. Ook kunnen we elkaar troost bieden. Superfijn, vind ik.

Het positieve gedeelte uit onze relatie is dus voortgezet (of, wanneer het er niet was, zelfs ontstaan). Het negatieve gedeelte, het reageren op elkaars issues (veroorzaakt door een tekort aan liefde uit het gezin van herkomst), het boos worden en ruziën is niet meer. Soms vervalt één van ons daar nog wel in, maar we weten dat dat het contact niet voorgoed verbreekt. We kunnen daarin bouwen op elkaar, als echte vrienden. En dat is ontzettend fijn.

Hoe word je vrienden met je ex?

Om vrienden te kunnen worden met je ex, kun je twee dingen doen. Negeer je gevoel en doe alsof alles koek en ei is, óf ga door de pijn die hij/zij ‘jou heeft aangedaan’ en heel jezelf alvorens contact te hebben met hem of haar. Ik adviseer het laatste…

[Ik schrijf bewust ‘jou heeft aangedaan’ tussen aanhalingstekens, want die zin hoor je vaak, maar wordt vaak ook verkeerd uitgelegd. Men heeft de neiging om – bij het niet lopen van een relatie – zichzelf als slachtoffer te zien (ik was ook zo) en dus geen actie te ondernemen. En om de pijn die je ervaart doordat je relatie niet loopt, volledig af te reageren op je partner. Terwijl in feite jíj de pijn voelt. En alleen jíj hem kunt oplossen.

Ja maar wat doe je dan als je ex jou heeft bedrogen, hoor ik je denken. Dat moet hij toch helemaal niet doen?! En dan mag ik dus pijn voelen toch? Dat klopt. Maar ik raad af om in de slachtofferrol te belanden, waardoor je de pijn niet onder ogen durft te komen. Blijkbaar is het een man die het niet zo nauw neemt met bepaalde normen/waarden, en die niet eerst het gesprek met jou durft aan te gaan over zijn behoefte. Wil je met zo’n man zijn? Het antwoord kan best ‘ja’ luiden, maar dan is er werk aan de winkel wat jullie relatie betreft en dien jij het gesprek hierover te initiëren. Hierin vertel je over jouw pijn, en over jouw randvoorwaarden voor het hebben van een relatie. En je vraagt hem naar zijn behoeften. Je neemt dan een volwassen rol aan. Wil je niet verder met zo’n man? Dan begin je het gesprek hierover: dat hij te ver is gegaan en dat je bij hem weg zult gaan. Het doet in beide gevallen pijn, maar je verzorgt in ieder geval zelf je wonden. Jij bent in charge. Welke verzorging jouw wond nodig heeft, kan alleen jij beslissen. Dat doe je door goed bij jezelf na te gaan wat het gedrag van je partner met je doet. Sta echt stil bij het gevoel dat het veroorzaakt. En laat de bijbehorende emoties toe. Misschien wel avond na avond. Schrijf in een boekje. Of teken het van je af. Ga na wat jíj nodig hebt. Dát is de zelfzorg die nodig is. Hierdoor blijf je uit de slachtofferrol en zal je je pijn/verdriet/boosheid niet afwentelen op je partner.

Voor pijn moet je dan ook écht de tijd nemen. Weet ook dat de wond daarna zonder lelijk litteken geneest: je hebt je wond goed verzorgd en je bent immers gaan staan voor jouw eigen normen en waarden.]

Hoe heel je jezelf?

Het beëindigen van mijn relatie met mijn ex was voor mij extreem pijnlijk. Terwijl ik degene was die het uitmaakte. Ik wilde deze relatie beëindigen terwijl ik vól zou voelen wat het met me deed. Andere relaties had ik beëindigd zonder met mijn ogen te knipperen. (Ik was destijds volledig gedissocieerd. Ik kon niet voelen. Al dacht ik van wel toen.)

Keuzes maken doet superveel pijn

Ik wilde het verdriet nu vol voelen, omdat ik onbewust wist dat het mij zou helen. Ik moest de man, die mij bij tijd en wijle (soms minimale) liefde en aandacht gaf, met wie ik kon lachen en praten, gedag zeggen en door het verdriet gaan van ‘niemand meer hebben’. Blijkbaar wist ik onbewust dat ik mij daarna uiteindelijk beter zou voelen.

You will either step forward into growth, or you will step backward into safety.

Bron Abraham Maslow: In: Brian Tracy – How the Best Leaders Lead (2010) p. 35

De tijd nemen voor je liefdesverdriet

Ik heb vervolgens bijna elke avond gehuild, geschreven over wat ik voelde en hulp gezocht bij een therapeut. Ik heb véél tranen gelaten, maar op een gegeven moment waren ze ‘op’. Toen kwam het verdriet enkel nog terug op momenten waarop ik het niet verwachtte, maar ook dat ebde langzaam weg.

Waar bestaat het helen uit?

Door het ervaren en echt dus voelen van verdriet heel je naar mijn idee eigenlijk oude pijn. De kwaliteit van de liefdesrelatie die je hebt met je liefdespartner is door te trekken naar de kwaliteit van je relatie met je moeder. In mijn geval was er geen liefde en warmte in overvloed tijdens mijn jeugd vanuit mijn moeder. Onbewust heb ik een man uitgekozen, die qua gedrag blijkbaar leek op het geven van liefde zoals mijn moeder deed: heel beperkt.

Onbewust kreeg ik de kans om min of meer de (in feite pijnlijke) relatie met mijn moeder te ervaren, maar dan in volwassen modus met een man. Ik ervoer hoe het is om in bepaalde momenten gekwetst te worden, om pijn te ervaren, de angst te ervaren hoe het is om tijdelijk verlaten te worden (niet dat mijn moeder mij verlaten heeft), om mij weer genegeerd te voelen, om niet serieus genomen te worden, niet gerespecteerd te worden, geen knuffels te krijgen, geen warmte te voelen etc.

Het verdriet dat ik hierdoor had ín de relatie werkte vaak al helend, zodra ik me helemaal overgaf aan mijn verdriet. (Voor het verdriet zat overigens vaak boosheid, die eruit kwamen tijdens onze ruzies).

Het was verdriet en boosheid die ik in de relatie met mijn moeder niet had kunnen laten zien, omdat ik dan onbewust gedacht moet hebben dat ik dan de kans liep om geen liefde en zorg meer te ontvangen van mijn moeder. Echter had dit verdriet – dat relatief veel was – zich al ergens in alle stilte verstopt in mijn lichaam. Mijn ex triggerde slechts die verdrietige plekken. Ik mag mijn ex dus dankbaar zijn voor de heling die de relatie met hem in werking heeft gezet.

De laatste stap, maar ook de meest moeilijke stap, was het volledig beëindigen van de relatie en ervaren hoe het is om zonder (surrogaat van moeder)liefde verder te leven. Alsof een volledige reset nodig was van mijn systeem. Ik moest kunnen ervaren dat ik niet meer afhankelijk was van liefde van een partner. Ik moest leren om die liefde uit mijzelf te halen. Al dacht ik dat dat níet kon.

Heling na stormachtige relatie

Of ik vólledig geheeld ben kan ik niet zeggen. Maar wat ik wél kan zeggen dat het zo’n fijn en krachtig gevoel geeft als je je beseft dat de keuze die je hebt gemaakt, hoe pijnlijk deze ook was, je goed doet. Ondanks mijn verdriet merkte ik meteen dat het de juiste keuze was. En nu voel ik mij vrijer, krachtiger en gelukkiger dan ooit én heb ik er een vriend bij die ik in bepaalde opzichten misschien een beetje raar vind, hij heeft bijvoorbeeld narcistische trekjes, maar waarmee ik zulke waardevolle gesprekken kan voeren, dat ik hem daarin in zijn geheel accepteer. En dat kan ik alleen maar doen omdat ik mijzelf geheeld (en geaccepteerd) heb.


Tags


You may also like

Leave a Repl​​​​​y

Your email address will not be published. Required fields are marked

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}

Direct Your Visitors to a Clear Action at the Bottom of the Page